Ik ben dus Esther Vos, inmiddels 42 jaar jong zullen we maar zeggen en niet mijn hele leven blind geweest. Ik werd pas blind op mijn 22ste levensjaar in 1990. Dit kwam doordat, zoals de artsen het mij vertelde, mijn netvliezen in beide ogen zijn gescheurd.
Officieel noemen ze het Myopische Macual Degeneratie. Het komt er op neer dat ik behoorlijk lichtschuw ben. Ik kan niet tegen licht of het nu gewoon zonlicht is of zomber daglicht of licht van een lamp. Dus draag ik meestal een donkere zonnebril om mijn ogen te beschermen en zo te voorkomen dat ik te veel hoofdpijn krijg, wat ik toch wel altijd heb. Met één oog kan ik als ik veel moeite doe een klein stukje zien als het heel dicht voor mijn oog is. In de praktijk zie ik dus gewoon niets.
Toen dit mij overkwam ben ik eerst gaan revalideren bij een revalidatiecentrum Visio. Daar leerde ik braille, blind typen hoe ironisch ook. Ik leerde er zelfredzaam te worden, wat je allemaal kan zonder je ogen te gebruiken. En belangerijk stoklopen zodat je buitenshuis kunt begeven. Dat stoklopen is een vermoeiende bezigheid voor mij vandaar dat ik eigenlijk in datzelfde jaar al begon mijn eigen Bouvier Kiki te gebruiken als geleidehond.
De bouvier kreeg een tuig om met daaraan een zeer korte riem. Beugel etc had ik niet. Maar ze hielp goed. Ze had immers al twee diploma’s gehoorzaamheid op zak en ze stopte toen al voor stoepen en ik ging er vanuit dat een hond niet zomaar tegen obstakels liep. Als Kiki het te moeilijk vondt of niet snapte dan kreeg ik altijd een por in mijn zij zo van hé baas wat moet ik nu doen.
Toen ik naar de rashondendagen in het vondelpark in Amsterdam ging gaven daar KNGF geleidehonden een demonstratie met hun geleidehonden en een geleidehondgebruiker. De trainers waren direct geïntreseerd in mijn Kiki en toen kwam de vraag of ik misschien belangstelling voor een echte goed opgeleide geleidehond had. Ja natuurlijk had ik dat wel. Zodoende meldde ik mijzelf aan. Eerst moest ik een vragenlijst invullen over mijn situatie. Hoe en wat je doet, waar je woont en hoe dat gaat. Daarna kwamen ze bij me thuis om een intake gesprek te voeren en werdt er een test gedaan door met de trainers aan de arm buiten te lopen. Ze wilden vooral weten hoe mijn oriëntatie was.
Ook mocht ik nog een keer op de hondenschool zelf komen en daar met de directeur spreken. Ook moest ik op hun oefenterrein lopen met mijn stok om weer te laten zien hoe mijn orriëntatie was. Blijkbaar was dit allemaal goed want na drie maanden kreeg ik mijn eerste geleidehond Elmer. Een zwarte Labrador reu met de officiëlle naam Gidslicht Endearing Elmer.
De labrador was net anderhalf jaar oud en toen ik met hem op school voor het eerst kennismaakte was er een goed klik. Je gaat dan twee weken intern met je hond om alles te leren om met een hond veilig over straat te lopen. Ik weet nog goed dat de eerste passen met hem als magie aanvoelde. Kiki deed haar best maar het was niets vergeleken met deze stoere vent die het allemaal aan kon. Hij heeft ruim acht en een half jaar gewerkt voor mij en mocht op zijn tiende met pensioen.
Mijn honden blijven tot nu toe altijd na hun pensionering gewoon bij mij. Elmer’s opvolger was zijn achter achter neef Chaplin. Een zwarte kruising tussen een blonde Labrador Cude Claire en de Duitse Herder Barry von Buchweizendorf. Hij was 65 cm groot en woog 36 kilo, had het uiterlijk van een Duitse Herder maar de vrolijke flaporen van een Labrador. Een droom van een hond altijd in voor een grapje. Zo presteerde hij het omm tijdens het werken mij even met zijn kont een zetje te geven en dan vrolijk door lopen.
Chaplin heeft niet lang voor me gewerkt want na drie jaar kreeg hij poblemen met lopen. Hij liep op eieren aan de voorkant. We zijn heel wat keren in Utrecht geweest om uit te zoeken wat de oorzaak hier van was. Uiteindelijk na een jaar tobben kwam de uitslag in de vorm van zwaar ontstoken pezen in zijn schouder gewricht en die ook nog verkalkt waren. In overleg met KNGF geleidehonden werdt besloten dat hij met de honden wao mocht gaan. En dus moest er een nieuwe opvolger gevonden worden.
En geloof het of niet deze werdt gevonden in de vorm van het nichtje van Chaplin. Chaplin zijn zus Christie is de moeder van Eerke zoals de dame deze keer heette. Eerke, wat naar het schijnt in het Drents dialect bestuurster betekend, is een drie kwart Labrador en een kwart Duitse Herder. Maar voor leken een Labrador vooral omdat ze ook nog blond is. Eerke is ook een best harde werker op geleidehonden gebied geweest maar had altijd iets meer aanmoedigingen nodig om haar werk te doen.
Toen ze met zeven jaar steeds langzamer begon te werken en ook met minder enthosiasme begon ik voorzichtig bij KNGF geleidehonden te vragen naar vervanging. Want ja ik werkte met volle tevredenheid met deze honden maar ik droomde altijd van het feit dat ik een poedel wilde als geleidehond. Ik heb mijzelf dan ook, in al die jaren dat ik andere honden had, heel grondig in het hondenras verdiept. Zo ben ik dan ook lid geworden van de poedelvereinging , bezocht ik tentoonstellingen , ontmoette ik fokkers waar ik dan weer thuis kwam in zowel België als in Nederland.
Gelukkig vond KNGF geleidehonden mijn vraag niet eens zo gek. Ze waren immers al jaren op de hoogte van mijn voorliefde. Dus zeiden ze tegen me goed we gaan er voor mits je een volwassen poedel vindt die aan onze strenge eisen kan voldoen. Want ja alleen de beste honden qua gezondheid en stabiel leergierig karakter kan in aanmerking komen voor een droombaan als geleidehond.
En jahoor die hond vond ik in de vorm van een witte poedel dame van één jaar oud. Dus de geleidehonden school op de hoogte gesteld en die zochten weer contact met de fokker van de hond want daar was de poedel teruggekomen door omstandigheden. De eerste indrukken waren goed dus al snel werdt ze gevraagd om naar de dieren universiteit te komen om daar medisch gekeurd te worden en ook op Hoog Catharijne voor de mentale keuring.
De poedel kwam door alle testen goed heen. De geleidehondenschool blij en ik blij, maar ja dan wordt het spannend. Want kan zo’n hond de opleiding echt aan. En past de hond ook bij je want zo vertelde ze me van KNGF geleidehonden als ze niet bij me paste had ik even goed pech en ging ze naar een ander. Jammer genoeg is ze toch tijdens de training afgevallen. Ik kreeg een telefoontje van de school met deze mededeling dat het feest niet door ging en dat ze niet goed genoeg was om verder opgeleid te worden. Ja alleen de crème de la crème wordt geleidehond. Want je kan wel een poedel willen maar het moet ook verantwoord zijn om daar veilig mee te kunnen werken. En als dat niet zo is valt een hond af poedel of geen poedel.
Toen al zeiden de mensen van mijn school (KNGF geleidehonden) of ik niet naar een andere school wilde informeren waar ze meer succes hadden in het opleiden van poedels tot geleidehond. Maar ja ik wilde perse bij KNGF geleidehonden blijven als je al negentien jaar honden van ze hebt dan stap je niet zomaar over. Dus ging onze zoektocht even zo goed verder. Deze keer was het een heer. Maar ja bij het eerste thuis bezoek bleek deze hond geen kandidaad geleidehond te zijn. Dus hadden we weer niets om mee te beginnen. Dus opperde ik voorzichtig om toch bij andere geleidehonden scholen te gaan informeren. Ik kreeg de goedkeuring en als ik ze op de hoogte hield dan konden me met hulp etc bij staan. Ze gunde mij mijn droom. Daar blijf ik ze nog dankbaar voor. Want uiteindelijk heb ik van ze drie top honden gehad en zijn ze allemaal stuk voor stuk harde werkers geweest en vrienden voor het leven.
De volgende keer vertel ik over mijn huidige geleidehond Easy en haar komst.
Groetjes Esther Vos
Print dit artikel
Gerelateerde berichten
Tags: blind, blonde labrador, bouvier, demonstratie, Duitse herder, gehoorzaamheid, geleidehond, geleidehonden, geleidehondgebruiker, hondenschool, kngf, Labradors, Poedel, poedelvereniging
HondenEnPuppies.nl, 
Zalig artikel!!!
Mooi om die evolutie te lezen!