Shetland Sheepdog een mengelmoes van hondenrassen

16-09-2010

Shetland Sheepdog in het bosShelties zijn waaks. Dat komt omdat ze van oorsprong door de Shetlandse boertjes gefokt zijn om hun slaplantjes in hun moestuintje te beschermen tegen hongerige schapen, vogels en ander gespuis. En af en toe moest de sheltie de schapen, die vrij over de weiden graasden, van het ene veld naar het andere veld verhuizen.

Om de Sheltie zo te maken namen de boeren daarvoor een mengelmoes van rassen.  Men neme: een beetje herder (Schotse herdershond, Bordercollie etc) een beetje jachthond (King Charles Cavalier Spaniel) en een beetje oerhond (IJslandse hond), en zie daar……. een Shetland Sheepdog.

Het was ook belangrijk om het ras klein te houden want het eten was al zo schaars op de kale rotsen van de Shetland eilanden en een klein hondje heeft nu eenmaal een kleinere maag. Daarom bleven de boeren met de kleinere hondjes doorfokken tot ze een Shetland Sheepdog hadden waarmee ze verder konden.  Er zit daarom ook een “ klein hondje” in het ras wat zich vooral uit door zijn karaktereigenschap om overal met zijn neus(je) vooraan te staan.

Al deze ingrediënten zijn terug te vinden in de Sheltie, bij de een komt het jachtinstinct meer naar boven en bij de ander zie je een tikkeltje meer herder in het karakter.

Shetland Sheepdog op rots

Fellow, mijn tri-colour sheltie heeft veel herder in zich, maar ook een tikje jacht. Uiterlijk is hij aan de grote kant voor een Sheltie, maar hij heeft kleine stipjes op zijn voorpoten en dat verraad de aanwezigheid van het  King Charles Cavelier-gen,  het kleine jachthondje. Ook de ronde oogjes van Fellow verwijzen naar dit ras.

Fellow jaagt dan ook graag en vooral op vogels met een grote voorkeur voor……..houtduiven.  We wonen aan de rand van een stad met grote hoge bomen waar veel hout aan zit en daar zitten dan weer de houtduiven op. Het is een vrolijk koeren in de bomen om ons huis en op ons dak, dit tot grote ergernis van Fellow. Grommend kijkt hij naar boven, maar de duif houd zich groot en blijft zitten waar ie zit. Ook binnenshuis zijn ze alom aanwezig want de duiven, die gezellig onder het dakje van de schoorsteen zitten, roepen pestend Roek-oe, Roek-oe!!! naar beneden.

Fellow onze Twentse sheltie neemt dit letterlijk en wordt erg boos omdat hij zichzelf toch echt niet vind ruiken! Hoe durft zo’n duif hem uit te schelden dat ie hem roekt! Blaffend staat hij bij de schoorsteen, ‘ Woef, woef, ik pak oe lelijke doef!’ Gaan we wandelen en hij ziet een duif op de grond lopen dan is hij niet te houden. Luid keffend spurt hij op de duif af die hem natuurlijk allang in de gaten had en al klapperend weer in de bomen verdwijnt. Fellow heeft het nakijken en het nablaffen.

Eén keer heeft dit instinct hem in levensgevaar gebracht. Er zat een duif op het fietspad van een vrij drukke weg. Wij liepen in het bos er naast, Fellow was van de lijn. In een spurt ging hij op de duif af en kwam op de drukke straat terecht. Het liep goed af, maar mijn hart stond wel even stil.

Groetjes José



Tags: , , , , , , ,

Reactie(s)

  1. Hoi José, wat leuk dat je hier ook gaan schrijven! Maar dat van die duiven, dat ligt echt aan de naam hoor. Onze Fellow was ook zo fel op duiven.

    Groetjes,
    Nienke

  2. moira zegt:

    Hallo José,

    Leuk artikel!

    Mijn overleden sheltie heeft ooit door dode duif gerold wat in haar ogen een verrukkelijk aroma gaf. :)

  3. jolanda zegt:

    Hoi José, leuk je hier tegen te komen!! :) De achterhoekers doen het met kraaien 😉
    gr.jolanda

Geef je mening