Menno, mijn zwarte labrador

13-05-2012

labrador MennoMenno was niet bepaald een geplande pup.. al klinkt dat wel een beetje vreemd…
Ik bracht mijn pup io. (in opleiding) Laika, naar school voor haar verdere opleiding tot geleidehond, thuis had ik nog een pup io Ludo, van 6 maanden oud en het was net voor de zomervakantie.. met alle drukte voor vakantieopvang etc.

Maar al tijdens het gesprek bij het inleveren kwam de vraag.. er waren de dag ervoor zwarte labradors geboren.. was ik echt niet over te halen?
Nee,nee… het is me echt te vroeg. Enige weken later kreeg ik een belletje van Desudo, of ik toch geen pup wilde.. ze verwachten redelijk pittige pups en tja, bij mij hadden ze het vertrouwen dat het wel goed zou komen.
Nou ja, als je mij op die manier vraagt kan ik geen nee meer zeggen natuurlijk!Dus kwam Menno bij ons in huis.

 

Al vanaf de eerste dag had ik mijn handen vol aan hem en ook de 2 oudere honden,Ludo en Emely, een 8 jarige herplaatser die op een nieuw baasje wachtte en intussen bij mij was geplaatst.

Hij liet geen poot, staart of wat er verder ook bewoog met rust en niet op een speelse manier maar op zo’n manier dat hij de baas wilde zijn.
Oeps! Als dit een geleidehond moet gaan worden is er werk aan de winkel!
Een pup voor geleidehond heb je ongeveer een jaar in huis tot hij naar school kan en verder zijn opleiding in te gaan.
In dat jaar heb ik een hele trukendoos open moeten maken om Menno enigszins rustig en stabiel te krijgen.
Maar eenmaal aan het werk, met zijn jas aan en onder appel was hij een ware uitblinker!

Tot hij een andere hond tegen kwam, die viel hij aan.
Dit is een karakter eigenschap die er niet uit te krijgen is en daardoor zeker niet betrouwbaar als geleidehond. Omdat je zo’n jaar met een hond met zulke ‘problemen’ wel een echte band moet opbouwen om hem in het gareel te houden was ik al voorbereid op de vraag of ik hem terug wilde als hij alsnog werd afgekeurd.
Hier hoefde ik niet lang over na te denken JA! Hij mag zeker terug komen.

 

Nou ben ik zelf geen liefhebber van de retrievers. Ze zijn me veel te lief, schattig, speels etc.
Uitstekend geschikt voor het geleidewerk, heel erg leuk om op te voeden maar voor mij persoonlijk, om bij mij oud te laten worden.. nee, dan heb ik toch graag een lekkere pittige doerak. Menno voldeed wel aan de beschrijving, uiterlijk is hij een prachtige labrador, diep in zijn hartje ook… maar daar tussen in denkt hij dat hij een stoere herder is, die alles wil regelen, geen bedreigingen onbeantwoord laat en vooral ‘de zijne’ wil beschermen. Echt iets voor mij. En door zijn opleiding tot geleidehond is hij wel sociaal en goed onder controle te houden.

Menno is 4 maanden op school geweest voor ik hem weer terug kreeg. Op de valreep is hij gestrand.

Nu hij weer hier is, is het ook meteen weer vertrouwd, al moest hij zich wel weer even bewijzen en zijn plek in de roedel terug vinden.
Toen ik hem naar school bracht was er een pup van 6 maanden,Nikki, in huis en een oude gepensioneerde golden van 10, Daphne. Maar intussen had ik ook alweer een andere pup van Desudo erbij, Nela, een half zusje van Menno.

Nikki en Daphne vonden het geweldig leuk dat Menno weer terug was. Hij bracht een stuk rust mee. Hij was duidelijk de leider in huis! Pup Nela, toen 6 maand, vond een nieuwe uitdaging in hem. Maar Menno is vrij stoïcijns als het er op aan komt, hij reageerde nauwelijks op haar uitdagingen… Maar een werkhond zag ik nog altijd wel in hem! We zijn een beetje gaan zoeken wat hij, behalve aanvallen, nog meer leuk zou vinden. Allereerst bij de speurhonden geprobeerd of ze iets in hem zagen. Maar hij keek niet eens naar de bal die hij dan zou moeten zoeken, apporteren of op zn minst leuk moet vinden. Thuis zijn we daar iets intensiever mee door gegaan, maar na 2 keer de bal vinden was voor hem de lol eraf. Nikki en Nela daarentegen vonden het geweldig deze zoekspelletjes! Dan maar eens kijken of meneer naast de fiets wil rennen, leuk om zijn energie kwijt te raken en wie weet laat hij andere honden wat meer met rust.

Ook dit was geen succes, hij trok me zowat van de fiets bij het zien van een andere hond en onderweg gaf hij al aan dat hij niets zag in moe worden van rennen… Hij vind tot nu toe zijn dagelijkse wandelingen, de pups bezighouden en uiteraard het aanvallen leuk. Het aanvallen gaan we nu op commando doen. Mijn dochter heeft op haar stage bij de K9 een beetje meegekregen hoe en wat het inhoudt.
En Menno vind dit helemaal geweldig! Op commando vliegt hij in volle vaart op haar af om een stok vast te grijpen en nooit meer los te laten. De oerkracht die er dan van hem uitgaat is geweldig! Voorlopig zullen we dit af en toe met hem doen. Je hebt sowieso een veld nodig waar op dat moment niemand aanwezig is en hij moet het tijdens het wandelen aan de lijn minder gaan doen…
Intussen is de oude golden overleden, Nikki is begonnen aan haar opleiding op school, is Nela een kattenkop in de pubertijd en sinds een week hebben we Otis erbij.

Otis is ook weer een pup in opleiding voor blindengeleidehond van Desudo. Net als Nikki ook een donateurspup, dwz. dat ik als pleeggezin zijn avonturen en basisopleiding in een verslag opschrijf met leuke foto’s. Deze verslagen worden opgestuurd naar diegene die hem hebben geadopteerd. Voor €5,- per maand kun je hem adopteren, op deze manier steun je Desudo financieel in zijn opleiding.
Meer informatie vind je op www.stichtingdesudo.nl Help een pup op weg.

Door deze hobby van mij, het opvoeden van geleidepups, is het voor Menno wel belangrijk dat hij stabiel blijft. Het is hier wel een komen en gaan van honden, steeds weer een ander roedeltje en steeds weer zo’n poten en staarten bijtertje.
Maar daar heb ik alle vertrouwen in!
Wanneer hij even niet meer weet wat hij moet doen heb ik intussen de ervaring om de pup te zeggen dat hij op moet houden om zo weer rust te creëren.



Tags: , , , , ,

Reactie(s)

  1. Baco zegt:

    Wat een liefde voor honden

  2. Petra zegt:

    dank je wel!!
    ik kan me inderdaad geen leven zonder honden voorstellen…

Geef je mening