Waarom een geleidehond?

06-09-2011

geleide pups

Dit is mijn eerste artikel voor HondenEnPuppies.nl, daarom stel ik me even kort voor. Ik ben Esther, bijna 24 jaar en werk als medisch typiste in een ziekenhuis. We hebben twee honden (Daisy, een Boomer van 12 en Wendy, een Kooiker van 9) en de derde is in aantocht. Ik sta namelijk op de wachtlijst voor mijn eerste geleidehond.

Vlak voor of tijdens de geboorte heb ik een hersenbloeding gehad, waardoor de oogzenuwen zijn aangetast (ik zie ongeveer 6%) en heb ik spasme in mijn benen.

boomer hondje Daisy

Waarom een geleidehond?

Met enige regelmaat krijg ik van mensen de vraag waarom ik een geleidehond krijg. Ze zien immers in eerste instantie niets aan mijn ogen. Ja, ik heb het al vanaf mijn geboorte en ja, met hier en daar een aanpassing en goede wil van mensen kom ik een heel eind. Maar wil ik dat ook? Zelfstandigheid en onafhankelijkheid, dat is wat ik wil! Mijn eigen plan trekken en doen wat ik wil. En als dat dan samen met een geleidehond is, so what!?

Op zich ga ik zoiets niet aan de grote klok hangen dat ik slechtziend ben. Als ze het toch niet zien… Als je “iets” hebt, schaam je je er soms gewoon voor. Ik kan de slechtziendheid in grote mate verbergen, maar de spasme in mijn benen natuurlijk niet. 1 beperking is wel genoeg… De afgelopen 2 jaar heb ik me daar – voor zover dat nog moest – over heen gezet, want straks met geleidehond zien de meeste mensen meteen dat ik slechtziend ben of zelfs wel denken dat ik blind ben. Het is een keuze. Er zijn mensen die vinden dat ik mezelf dan juist in een hokje plaats en mezelf afhankelijker maak. Straks zien ze dat het het omgekeerde is. Of ik doe wat mensen willen of ik maak het mezelf makkelijker. Nu ga ik voor het laatste.

 Kooiker hondje wendy

Voor mij is het eigenlijk jaren terug al begonnen, niet dat ik er toen zoveel mee bezig was. En op een of andere manier als er iets was, loste het zichzelf wel weer op. Natuurlijk kom ik elke dag wel wat tegen als slechtziende. Het zijn vaak van die dingetjes, dat hoeft geen probleem te zijn. Soms kan ik me er druk om maken. Iets wat voor (goed) zienden heel normaal is. Bijvoorbeeld een stoep die er uit ligt. “Dan loop je er toch even omheen?” Tja, als ik zou kunnen zien tot hoever die stoep er uit ligt… Of een boodschapje doen. Ik ken natuurlijk de weg, maar wat kom ik tegen? En dat is op elke route zo. Er kan een geparkeerde auto staan, een omgevallen fiets liggen, een losliggende tegel enz.. Daar komt bij dat het me enorm veel energie kost. Ik ben zo geconcentreerd bij een stukje lopen, dat ik ook andere, belangrijke zaken mis. Plus dat dit de spasme in mijn benen niet ten goede komt. En ik ben nachtblind, ik zie geen diepte en ik heb al helemaal geen overzicht. Zo kan het zijn dat ik ergens loop en een persoon wel hoor/zie en daardoor een container mis. Niet echt handig en in sommige situaties erg gevaarlijk. Dit zijn dingen die ik heel goed wist, maar zoiets had van: ik zie het wel hoe het komt. Ja, makkelijk gezegd. Achteraf was ik vrijwel nooit alleen op pad, je let op elkaar, dat geeft een bepaald gevoel van veiligheid. Alleen de “nodige” zaken doe ik, omdat het moet. Een brief op de post doen of een boodschapje, dat kan mijn moeder ook wel even doen, ze moet toch naar de winkel… Terwijl ik het net zo goed zelf kan. En zo word het doen van dingen steeds iets minder, kom ik minder de deur uit. Gelukkig heb ik werk en gelukkig hebben we twee honden die elke keer weer staan te springen om mee uit te gaan, waardoor ik toch buiten kom.

Op een gegeven moment kwam ik op het punt om toch te kijken wat er mogelijk zou zijn voor mij, ik was er naar toe gegroeid. Ik ging me afvragen hoe het zou zijn om op mezelf te wonen en werk te hebben. Dat betekend dan ook dat ik alles zelf zou moeten doen. Nu heb ik werk en ben best wel kapot als ik thuis kom en dan te bedenken dat ik dan niet zoveel meer hoef te doen. Ik vind eigenlijk dat je er van uit moet gaan dat je zoveel als mogelijk zelf moet doen. Ik heb dan ook een hekel aan hulp vragen / krijgen.

Wat wil ik wel en niet. Nou, die keus was snel gemaakt. Ik ga voor een geleidehond en niets anders! Maar die keuze maak ik dus niet zelf, het wordt voor je bepaalt wat wel en niet goed is. Ja, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Het is of een hond of niets. Alle voor- en nadelen had ik al op papier en ik had me goed ingelezen. Een slimme meid is…

Want wat mijn gevoel al zei, bleek in de praktijk echt zo te zijn. Een taststok werkt niet voor mij. Evenals een bril. Volgens de oogmeting moet ik een bril. Dat geloof ik wel, maar er is meermalen al gezegd dat een bril voor mij niet zal werken. Natuurlijk wil(de) ik beter zien! Dus dan toch die bril maar proberen. Door de nystagmus (de onwillekeurige bewegingen van het oog) in mijn ogen werkt het dus niet, net als lenzen. Omdat het “nep is”. Dan krijg ik wiebelbeelden, je kunt het vergelijken met sommige homevideos waarbij de camera heel erg beweegt. Dan begrijp je vast wel dat ik daar niet echt vrolijk van word.

“En wat zou een geleidehond daar aan veranderen?” Heel veel!

In de eerste plaats omzeilt de geleidehond obstakels. Hierbij kun je aan van alles denken: laag hangende takken, gedumpte fietsen, mensen, honden en andere dieren, putdeksels, gaten, zonneschermen enz..

De geleidehond bedenkt zelf oplossingen. Hier kun je denken aan een open gebroken stoep; de hond zoekt zelf een veilige weg om daarna weer terug te komen op de oude route, het zoeken naar voldoende ruimte tussen geparkeerde auto’s om over te steken enz..

De hond kan dingen zoeken op commando: een trap, een deur, een zebra, een brievenbus, een lege zitplaats enz..

De geleidehond kan een commando weigeren als dit gevaar oplevert.

De hond geeft stoepranden en oriëntatiepunten aan.

De geleidehond houdt rekening met 2 meter hoogte en 1 meter breedte.

De hond kan een noodstop maken als er bijvoorbeeld een fietser nog even snel voor langs schiet.

Ach, en zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken waar een geleidehond bij kan helpen. Het gaat om de meerwaarde in allerlei opzichten.

Iets wat niet vergeten mag worden is dat het een hond is en blijft, een levend wezen die recht heeft op een goed leven en voor zo’n 90 procent huishond is. Met zijn eigenaardigheden. Ook zo’n goed opgevoede geleidehond rolt in zijn vrije tijd wel eens door de viezigheid of springt in een moddersloot. Een werkhond die niet zielig is en zijn werk met veel plezier doet. Een hond die met veel liefde verzorgd wordt en waarbij alles draait om wederzijds vertrouwen tussen baas en hond. Daarbij is het belangrijk dat de hond weet dat hij maar 1 baas heeft en dat hij daar zijn beloning kan halen in de vorm van iets lekkers, een aai of een spelletje. Een geleidehond kan zijn werk alleen goed doen wanneer de band hond / baas goed is en de hond niet afgeleid wordt!

Groetjes,

Esther



Tags: , , , ,

Reactie(s)

  1. ±susanna zegt:

    Hoi Esther, dat heb je mooi geschreven en de waarheid als een koe.
    En je weet allang dat we dat jou van harte gunnen. Alleen het duurt wel erg lang. Maar hou vol dat wachten want hij of zij komt er heus wel aan.

    Gr. Susanna

  2. Liesbeth Keesmaat zegt:

    Hai Esther,

    Je hebt je gevoelens heel goed omschreven!
    Ik kan mij heel goed voorstellen dat je zoveel mogelijk onafhankelijk wilt zijn.
    Trek het je niet aan wat andere mensen zeggen of
    denken van je! Volg je eigen pad en je doet het goed. Houd je vertrouwen er maar in, en die geleidehond verdien je zeker!!

    Lieve Groetjes, Liesbeth

Geef je mening