Labrador retriever mijn droomras deel 2

30-03-2011

Labrador Xara met puppiesLabrador retriever mijn droomras deel 1 is maandag verschenen. Deel  1 niet gelezen? Klik op labrador retriever.  In deel twee het vervolg van het artikel over de fok van labradors.

Eerste nestje labrador puppies

Xara bleek geschikt voor de fok, werd op alle gezondheidseisen voor een labrador getest en behaalde de benodigde kwalificaties. Ruim 2 jaar later was het zover de planning voor het eerste nestje was rond. Afspraken met de dekreu -een zwarte Labrador Retriever die bruin vererft met een geweldig karakter en goede gezondheidsuitslagen- waren gemaakt en het wachten kon beginnen. Ook omdat we een pup uit ons eerste nest zouden houden. We hoopte op een zwarte teef die onze kennelnaam in de toekomst kan voortzetten.

Het proces van het fokken met Labradors

•    Wachten tot ze loops werd, wachten tot de uitslag van de progesterontest (een test om de eisprong bij de teef te bepalen) goed was en dan naar de dekreu. Het ging allemaal niet vanzelf we zijn uiteindelijk 5x naar de dekreu geweest voordat we een geslaagde labrador dekking hadden. De waarde van het progesteron was onduidelijk maar de reu wist wel wanneer het zover was 😉 en natuurlijk woont de dekreu niet om de hoek.
•    Daarna was het weer wachten op het maken van de echo die de dracht zou bevestigen. Bij het maken van de echo waren de vruchtjes moeilijk te zien maar we hadden wel de bevestiging dat ze drachtig was. Hoera! Mijn droom zou uitkomen. Thuis alles verzamelen voor de bevalling en de periode erna. Je bent al een hoop geld kwijt voor er überhaupt sprake is van een nest maar dat boeide mij niet. Een hobby mag geld kosten want je moet niet denken dat het lonend is een nestje labrador pups fokken maar het is wel enorm leuk!
•    Wachten tot er een foto gemaakt kon worden om de grootte van het nest te bepalen. Maar ook de foto hield het spannend door een overvloed aan vruchtwater konden we niet met zekerheid zeggen hoeveel pups erin zaten. We moesten dus maar afwachten hoeveel eruit zouden komen.
•    Wachten tot de bevalling begint. En bij de eerste keer weet je echt niet wat je te wachten staat dus dat maakt het wachten extra spannend. Ondertussen groeide Xara langzaam uit tot een drachtige teef met een prachtig buikje en gevulde tepels.

Bevalling van Labrador puppies

Yes, de bevalling ging beginnen. Althans dat dachten wij maar duurde nog ruim 24 uur voordat de eerste pup zich aandiende en je slaapt amper. Wat is het prachtig om dit van dichtbij mee te maken. De eerste was een bruine teef en toen de tweede werd geboren -een zwarte teef- kon mijn dag al helemaal niet meer stuk. De derde een bruine teef had wat moeite op gang te komen en met goed opwrijven en uitzuigen kwam ze vrij snel op adem. De vierde was weer een bruine teef!

Toen nam Xara even de tijd en kwam pup vijf een bruine reu maar het viel meteen op dat deze er heel slapjes uitzag en een beetje grauw gekleurd in de bek. Alles geprobeerd om hem te laten ademen maar helaas was hij dood geboren. Ondanks dat je weet dat zoiets kan gebeuren was de praktijk toch anders dan de theorie. Daarna werd het rustig. Een dubbel gevoel en oververmoeidheid speelden een grote rol. Maar…………….Xara bleef toch af en toe onrustig hijgen en het leek alsof er nog een pup inzat.

Voor de zekerheid toch langs de dienstdoende weekendarts op zaterdagavond met een nest puppies en Xara voor controle. Hij heeft een oxytocinespuit (weeënopwekkend middel) gegeven en hele buik gevoeld. Er zou echt niets meer inzitten en we konden “rustig” de nacht in. De hele nacht weinig geslapen en ’s morgens nog steeds geen rust in Xara. Op advies collega-fokster ging mijn man even met Xara wandelen.

Verrast door nog een labrador puppie

Vlakbij huis op het grasveldje werd mijn man verrast met een wel hele gekke drol………het was nog een pup 16 uur later dan zijn zusjes werd een zwarte reu geboren in blakende gezondheid!!!! Ons verdriet sloeg om in vreugde maar ook onzekerheid of alle puppen er nu uit waren. Xara bleek nog niet rustig en was bekaf net zoals wij na ruim 36 wakker. Toch wederom op zondagmiddag naar de dienstdoende dierenarts (dezelfde die zeker wist dat ze leeg was) om met een röntgenfoto aan te tonen of ze nu echt leeg was.

Gelukkig zaten er geen puppen meer in maar bleek ze heel veel gasbellen in haar darmen te hebben en kreeg ze hiervoor medicijnen. Thuis ging ze liggen en slapen en liet ons de puppies verzorgen. De dagen erna pakte ze het langzaam op maar bleven wij er heel druk mee. Heel leuk maar ook erg vermoeiend! De labrador puppies groeide uit tot prachtige stevige pups. Na 8 weken mochten ze naar hun –door ons zorgvuldig uitgezochte- baasjes waar hun verdere leven begon. Wij hadden onze zwarte dame nog bij ons Nora. De drukte bleef dus enigszins maar de positieve energie en lol die we ervan kregen snakte naar meer.

Nu een jaar verder mogen we hopelijk weer opnieuw gaan genieten van dit prachtige ritueel van wachten. Labrador Xara is ondertussen gedekt en het wachten is weer begonnen……………

Door: Petra Geleijnse, eigenaresse en fokker van  Labrador Retrievers v.h. Hondenpaleis



Tags: , , , , , ,

Geef je mening