Schreef ik de vorige keer al dat ik gevallen ben voor de samojeed vanwege het karakter en het uiterlijk, er is nog een reden waarom ik het ras fantastisch vind; het oorspronkelijke, functionele uiterlijk. Ik probeer samojeden te fokken die zoveel mogelijk lijken op de eerste samojeden in Europa.
Het kan zijn dat ik me daarmee soms niet helemaal aan de huidige rasstandaard houd, maar ik ga voor zo natuurlijk mogelijk. Ik ga voor een hond die nu nog zou kunnen doen, waar hij eeuwen geleden voor gefokt werd: rendierhoeden! (Misschien gaan mijn honden daarom nog zo graag achter de reeën aan?).

Behalve de kleur (de samojeden in Siberië waren ook bruin, zwart en bontgekleurd), is er nog niet veel veranderd. Het is nog steeds een hond waaraan alles functioneel is. Een bouw waardoor de hond een krachtig, stuwend gangwerk heeft. Een spitse snuit, dus geen ademhalingsproblemen. Een dikke, maar niet te lange vacht, die niet alleen isoleert bij kou, maar ook bij warmte. Een samojeed scheren of knippen vanwege de warmte is dan ook waanzin.
Oren die zich naar elk geluid kunnen richten en die bij een sneeuwstorm helemaal achterover in de nek kunnen worden gevouwen. Een grote pluimstaart die als neuswarmer kan dienen.

En zelfs lange filmsterrenwimpers tegen de stuifsneeuw. Omdat een samojeed nog zoveel wolf in zich heeft is ook de mimiek, de lichaamstaal en de enorme vocabulaire, van huilen, tot brommen, blaffen en zingen, bewaard gebleven. De samojeed? Voor mij een heel natuurlijke keuze!
Groetjes,
Nienke
Print dit artikel
Gerelateerde berichten
Tags: fokken, gangwerk, gefokt, pluimstaart., rasstandaard, rendierhoeden, samojeden, samojeed, vacht







Hoi Nienke,
Leuk zoals jij schrijft over jouw type samojeed! Net zoals jij willen wij ook heel graag het oorspronkelijke type van ons ras, de labrador, behouden en proberen dit ook heel bewust te fokken. Wij houden ons ook niet altijd aan de rasstandaard, nou eigenlijk wel maar niet aan de eisen van de showkeurmeesters. Zijn er binnen jouw ras nog meer mensen die net als jij denken?
Groetjes, Mieke Rolloos